Αναδημοσιεύω, ανάρτηση της Ρεσπέντζας:Ευδιάκριτος είναι ο τρόμος στα μάτια του Χατζηδάκη μετά τον σημερινό ξυλοδαρμό του στην Αθήνα !
Το ίδιο τρόμο μπορεί να διακρίνει κανείς καθημερινά στα πρόσωπα των πολιτών με τα όσα συμβαίνουν στη ζωή τους εξ αιτίας των πολιτικών που εφαρμόστηκαν, δεκαετίες τώρα, από τους σημερινούς "πολιτικούς ταγούς"!
-Τρομαγμένοι είναι όλοι οι πολίτες που βλέπουν τη ζωή τους να γκρεμίζεται!
-Τρομαγμένοι είναι όλοι οι νέοι που βλέπουν τα όνειρά τους να γκρεμίζονται!
-Μια εικόνα συνηθισμένη λοιπόν είναι αυτή του Χατζηδάκη, αρκεί να θέλει να το δει κανείς!
Με εκφράζει απόλυτα, η άποψη αυτή, της Ρεσπέντζας.
Και πραγματικά, κανένας σκεφτόμενος άνθρωπος (όπου κι αν ανήκει, ότι κι αν πρεσβεύει, ότι κι αν προσδοκά), δεν θα’ θελε, να βλέπει αίματα στο πρόσωπο κανενός. Κανένας, δεν θα’ θελε, να βλέπει τρόμο στα μάτια κανενός… Κι όλοι θα θέλαμε, μια ήσυχη κι όμορφη ζωή... --->>>
...σε μια κοινωνία δίκαιη, ευνομούμενη και με ίσες ευκαιρίες για όλους.
Εμείς οι πολίτες, όλος ο λαός, αυτό θέλουμε και τίποτε παραπάνω.
Κι οι πολιτικοί, όπως ο Χατζηδάκης (…και ο όποιος Χατζηδάκης) που εμείς τους ψηφίζουμε γι’ αυτό, θα’ πρεπε απλά να φροντίζουν, να το κάνουν πράξη.
Αντί γι’ αυτό, δημιούργησαν όλα αυτά τα χρόνια, την κοινωνία της ανισότητας, της αδικίας, των ημετέρων, του ρουσφετιού, της μίζας και των σκανδάλων, την κοινωνία της αρπαχτής…
...την κοινωνία της ζούγκλας δηλαδή, όπου δίκιο είναι το δίκιο του (οικονομικά και πολιτικά) ισχυρού.
Την κοινωνία, που θέλει τον πολίτη, υποταγμένο, άβουλο και παραγκωνισμένο…
Και σε μια τέτοια κοινωνία, επόμενο και φυσικό επακόλουθο της δικιάς τους πολιτικής, είναι να υπάρξουν και …αίματα στο πρόσωπο και …τρόμος στα μάτια, εκατέρωθεν...
Κι όταν έχω δει κατά καιρούς, άντρες, γυναίκες, γέρους και νέους, που διεκδικούν τα δίκια τους, να «ματώνουν» -κυριολεκτικά- από το σύστημα, όταν έχω δει έναν 85χρονο αγωνιστή (Μανώλης Γλέζος) να «ψεκάζεται» με …χημικά κι ένα 15χρονο παιδί (Αλέξης Γρηγορόπουλος) να δολοφονείται αναίτια, τότε ένα έχω να πω:
...συγγνώμη Κωστή Χατζηδάκη, έχεις τη συμπάθειά μου και …ταχεία ανάρρωση κιόλας, αλλά ας πρόσεχες, φίλε… «σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ»…
ε; τι λες κι εσύ;
Για να μη πω δηλαδή, ότι «…οι μπουνιές ρίχτηκαν στον αέρα κι εξοστρακίστηκαν κι ήταν …θέλημα Θεού…» κι άλλα τέτοια, που τα’ ακούσαμε κι αυτά, από εκπροσώπους της κοινωνίας που εσύ (κι οι όμοιοί σου) φκιάξατε…
1 σχόλιο:
Το απομεσήμερο ενός φαύλου
Τράβα αγωγιάτη, καρότσα τράβα,
τράβα να φτάσουμε γοργά στην Κάβα!
Φύσα βαπόρι, βόα μηχανή,
να ‘ρθούμε πρώτοι εμείς! – οι στερνοί.
Τα στερνοπαίδια και τ’ αποσπόρια
και τ’ αποβράσματα και τ’ αποφόρια
μιας μάχης που ήτανε γι’ άλλα κορμιά
για μάτια αλλιώτικα κι άλλη καρδιά.
Πολιτικάντηδες, καραβανάδες,
ψιλικατζήδες, κολλυβιστάδες,
μούργοι, μουνούχοι και θηλυκά -
τράβα αγωγιάτη! βάρα αμαξά!
Φτωχή Πατρίδα, στα μάγουλά σου
μαχαίρια γράφουνε το γολγοθά σου·
μάνα λιοντόκαρδη, μάνα ορφανή,
κοίτα αν αντέχεις τέτοια πομπή:
το ματσαράγκα, το φαταούλα
με μπογαλάκια και με μπαούλα·
τη χύτρα που έβραζε κάθε βρωμιά
λες και την άδειασαν όλη μεμιά
σ’ αυτούς ανάμεσα τους ήπιους λόφους
όπου μας κλείσανε σαν υποτρόφους
ενός αδιάντροπου φρενοβλαβή
που στο βραχνά του παραμιλεί.
Δες το σελέμη, δες και το φάντη
πώς θυμιατίζουνε τον ιεροφάντη
που ρητορεύεται λειτουργικά
μπρος στα πιστά του μηρυκαστικά.
Μαυραγορίτες από τα Νάφια
της προσφυγιάς μας άθλια σινάφια,
γύφτοι ξετσίπωτοι κι αρπαχτικοί,
λένε, πατρίδα, πως πάνε εκεί
στα χώματά σου τα λαβωμένα
γιατί μαράζωσαν, τάχα, στα ξένα
και δεν μπορούνε χωρίς εσέ -
οι φαύλοι: τρέχουνε για το λουφέ.
Του Γιώργου Σεφέρη. Γραμμένο το 1944, δείχνει την απελπισία του μπροστά στη διαφθορά και τη φαυλότητα των πολιτικών της εξόριστης κυβέρνησης της εποχής:
Δημοσίευση σχολίου