Ούτε χθες απάντησε ο ευφραδής κ. Βενιζέλος στα αμείλικτα ερωτήματα >>>
 



που απηύθυνε ο Αλ. Τσίπρας στη Βουλή σχετικά με την εμπλοκή του τότε υπουργού Άμυνας του ΠΑΣΟΚ στο σκάνδαλο των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά. 
Όπως και με τη λίστα Λαγκάρντ, ο κ. Βενιζέλος αισθάνεται να έχει εξασφαλίσει κάποιου είδους πολιτική ασυλία. 
Ο μοναδικός λόγος για τον οποίο θα προκαλούσε κυβερνητική κρίση είναι αν υποπτευόταν ότι θα ελεγχθούν καταγγελίες για πολιτικές ευθύνες του.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει οδηγήσει την παράταξή του σε πολιτική ομηρεία στη Δεξιά. 
Προφανώς, αυτό είναι το αντάλλαγμα για την πολιτική ασυλία του. 
Όχι μόνο την προσωπική, αλλά και ενός στρώματος πολιτικών - διαχειριστών της τελευταίας τριακονταετίας. 
Η διερεύνηση των σκανδάλων από τη Δικαιοσύνη και η αναζήτηση των πολιτικών ευθυνών από τη Βουλή αποτελούν στοιχειώδη υποχρέωση της Πολιτείας, σε μια περίοδο, μάλιστα, που η ακροδεξιά αντικοινοβουλευτική ρητορική τροφοδοτείται από την παρακμή του πολιτικού συστήματος. 
Μ' αυτή την έννοια η πρωτοβουλία Τσίπρα να ανοίξει φάκελο Σκαραμαγκά δεν αποσκοπεί στην αναβίωση κλίματος ποινικοποίησης πολιτικών αντιπαραθέσεων. 
Πρόκειται για έμπρακτη πολιτική κίνηση, ώστε να αποκτήσουν και πάλι οι θεσμοί την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Η απάντηση Αβραμόπουλου δείχνει ότι, για τους δικούς τους λόγους, πρωτοκλασάτοι υπουργοί δεν αποδέχονται τη στρατηγική Σαμαρά, σύμφωνα με την οποία η πολιτική κάλυψη του Βενιζέλου αποτελεί προϋπόθεση για την πολιτική σταθερότητα. 
Τι είδους πολιτική σταθερότητα μπορεί να εξασφαλιστεί με τα σκάνδαλα να πυορροούν και να δηλητηριάζουν τη δημοκρατική λειτουργία και τη σχέση της κοινωνίας με τους θεσμούς; 
Τι είδους πολιτική σταθερότητα εξασφαλίζεται στη βάση πολιτικών αλληλοεκβιασμών; 
Τι εικόνα μεταδίδεται διεθνώς για τη χώρα, όταν ακόμη και εκπρόσωποι των πιστωτών, φιλικοί εξ ορισμού προς τη σημερινή κυβέρνηση, δείχνουν υπουργούς ως εκπροσώπους της πολιτικής ανυποληψίας; Αλήθεια, γιατί ακόμη ο κ. Βενιζέλος δεν αντέδρασε μετά την κατ' ουσίαν επιβεβαίωση από την ΕΚΤ του δημοσιεύματος της εφημερίδας Die Zeit σχετικά με τη συνομιλία του με τον Άσμουσεν; 
Ποιοι λόγοι εθνικής σκοπιμότητας επέβαλαν να ζητήσει διόρθωση των δημοσιονομικών στοιχείων; 
Για πόσο ακόμη μπορεί η χώρα να κυβερνάται με τη δημιουργική λογιστική, τις αλχημείες και τις παραχαράξεις; 
Για πόσο οι πολίτες θα αντιμετωπίζονται ως "κεχηναίοι Ανατολίται", δηλαδή χωρίς δικαιώματα, υποχρεωμένοι να υπομένουν τα επίχειρα της μνημονιακής λαίλαπας;