Μια διάλυση και μια νέα ελπίδα...

24/11/2011 στη Μυτιλήνη. Μια εικόνα, χίλιες λέξεις... 

"Σοκ και δέος", είχε προκαλέσει στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, η φωτογραφία του φασίστα Αδωνη Γεωργιάδη (υφ. ανάπτυξης -εκ μέρους του ΛΑΟΣ- στην "τριμερή" κυβέρνηση Παπαδήμου, τότε) με φόντο ...τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ και "ηγέτη-σύμβολο" του κινήματος, Ανδρέα Παπανδρέου. 
Το στέλεχος, το μέλος, ο οπαδός ψηφοφόρος, δεν ήταν δυνατόν παρά να εισπράξει την (όχι μόνο ...σημειολογική)  ...προσβολή και να αισθανθεί από αποστροφή, έως ...σιχασιά, για το πάλαι ποτέ μεγάλο κόμμα του και για το δρόμο που το οδηγούσαν ο ΓΑΠ και η ηγετική του ομάδα.  
Περίπου μισό χρόνο  αργότερα (τον Ιούνη του '12), αυτός ο κόσμος, >>>

που το σύνηθες μοτο του ήταν "ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά"

(πολύ περισσότερο ...Ακροδεξιά) 

έστειλε τη δική του "φωτογραφία - απάντηση" στις ...κάλπες. 

Περίπου 3 στους 4, εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ (του Βενιζέλου πλέον),  

"υποβιβάζοντάς το" από το 44% του 2009, στο 12% !!!

Η συνέχεια, είναι γνωστή. 

Η πολιτική -χωρίς τέλος- κατρακύλα, ο πλήρης εναγκαλισμός με τη ΝΔ, 

η μετατροπή του ΠΑΣΟΚ σε "συνιστώσα της Πολιτικής Άνοιξης - Σαμαρά"

σε μια κυβέρνηση δεξιών-ακροδεξιών-φασιστικών συνιστωσών

και η πολιτική - φονιάς της συγκυβέρνησης,

αποτελέσματα της προσπάθειας Βενιζέλου να καλύψει τα προσωπικά του ανομήματα

και να εξασφαλίσει την προσωπική του (ούτε καν πολιτική του) ασυλία

απλά διεύρυνε το αίσθημα προσβολής, αποστροφής και σιχασιάς...

Το ΠΑΣΟΚ, από τις εκλογές και μετά, κινείται δημοσκοπικά από 4% έως 7%

που σημαίνει ότι 1 στους 3 έως 2 στους 3 !!! (από τους ...εναπομείναντες, μιλάμε)

ήδη το έχουν εγκαταλείψει...!

Το αξιοπερίεργο είναι, ότι ο Βενιζέλος, συνεχίζει -ακάθεκτος- σ' αυτό το δρόμο

που ακόμη κι ένας "ερασιτέχνης" επικοινωνιολόγος, 

αντιλαμβάνεται ότι είναι εντελώς καταστροφικός, έως ...διαλυτικός, για το κόμμα του.

Κάθε μέρα και κάθε στιγμή, 
στη συζήτηση του προϋπολογισμού,
σε συνένετευξη που παραχώρησε στην Real News 
αλλά και στον Πρετεντέρη 
(για να πούμε μόνο τα πρόσφατα)
εκφράζει την πεποίθησή του, πως: 

"...το ΠΑΣΟΚ είναι ο στυλοβάτης της κυβερνητικής σταθερότητας"...  και πως  

"χωρίς το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει κυβέρνηση, εθνική στρατηγική, προοπτική για τη χώρα"...

Και η επωδός, που χρησιμοποιεί -σαν άλλοθι- πάντα είναι:

"...το κίνημα κατέβηκε με τη χώρα και χάριν της χώρας και θα ανέβει μαζί με την άνοδο της χώρας..."

Ξέρει βέβαια -κι ο ίδιος κατά βάθος- ότι αυτή τη ...μπούρδα, λίγοι την πιστεύουν. 

Αλλά του αρκούν λίγοι, ίσα-ίσα για να' ναι στη βουλή και να παίζει το ρόλο του, 

σαν δεκανίκι και -κυρίως- για να καλύπτει τον εαυτό του...

===================

Έχοντας έναν ευρύ οικογενειακό κύκλο (..."το σόϊ μου", που λέμε) 

που ψήφιζε μαζικά μετά τη μεταπολίτευση ΠΑΣΟΚ 

και από τους οποίους ήδη οι 8 -τουλάχιστον- στους 10 δεν το ξαναψηφίζουν, 

ακούω διάφορα, μεταξύ των οποίων ...σοφά, τέτοια, που μόνο οι απλοί άνθρωποι λένε:

"...όπως ο Σαμαράς εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία διάλυσης της χώρας, έτσι και ο Βενιζέλος, εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία διάλυσης του ΠΑΣΟΚ" (!!!) 

"...αλλά στ' @ρχίδι@ μας το ΠΑΣΟΚ... το θέμα είναι, να μην προλάβουν να διαλύσουν οριστικά τη χώρα και όλους μας, οι Γερμανοτσολιάδες..." (!!!)

...Κι είμαι περήφανος, που αυτοί οι απλοί άνθρωποι,

νέοι, γυναίκες, συνταξιούχοι, εργάτες, επαγγελματίες και πολλοί άνεργοι,

"τρυπημένοι" ως το ...μεδούλι από την κρίση,

που ήταν ανιδιοτελείς οπαδοί του παλιού ΠΑΣΟΚ κι όχι λαμόγια και διαπλεκόμενοι,

όπως άλλωστε η μεγάλη πλειοψηφία του λαού,

ακολούθησαν κι ακολουθούν -όλο και περισσότεροι- 
την ελπίδα που εκφράζει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ. 

Είναι καθημερινοί προοδευτικοί άνθρωποι, που απλά θέλουν τη ζωή τους... 

Κι είναι πολλοί. Κι ελπίζουν... 
Δεν είναι ούτε "συντεχνία", ούτε "βαθύ ΠΑΣΟΚ".
Δεν πάνε σαν ..."παλιό ΠΑΣΟΚ" σ' ένα ..."νέο ΠΑΣΟΚ".
Επιλέγουν απλά και συνειδητά, μια νέα προοδευτική-αριστερή προοπτική, με δυναμική.

Και τσατίζονται...
Τσατίζονται με τους δεξιούς κι ..."αριστερούς" παπαγάλους και θα τους τιμωρήσουν, 

για τους χαρακτηρισμούς τους και γι' αυτό το παραμύθι που θέλουν να περάσουν, 

ότι δηλαδή, πριν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει καν κυβέρνηση, 
αυτοί, πρέπει να αισθάνονται ..."ντροπή" (!!!) για την επιλογή τους,

γι' αυτό το οποίο πιστεύουν και στο οποίο ελπίζουν...

Τέλος.

ΥΓ. Και γιατί λέω "είμαι περήφανος";;;

Γιατί αυτοί οι άνθρωποι κι άλλοι χιλιάδες σαν αυτούς,

που φκιάχνουν μια καινούργια μεγάλη πλειοψηφία,

είναι οι μόνοι που μπορούν με τους αγώνες τους, να στηρίξουν την ελπίδα,

αλλά και -στην τελική- να πούνε:  
"στ' @ρχίδι@ μας κι ο ...ΣΥΡΙΖΑ" 

αν η ελπίδα τους αποδειχτεί φρούδα 
κι αν δεν γίνει πραγματικότητα στη ζωή τους... 

προβοκατορας