Στάθης. Καλά Χριστούγεννα

Απ’ όλα τα πολλά θανάσιμα αμαρτήματα του εκσυγχρονισμού, τη βουλιμία, τη λαγνεία της εξουσίας, την αρπαγή και την απάτη, τη διχαλωτή γλώσσα του ψεύδους, ένα κυρίως κοσμεί όλα τα άλλα: η αλαζονεία.

Εχει καθίσει πολύ καιρό στην εξουσία ο ίδιος εσμός. 

Η ίδια ορδή, τα ίδια τζάκια με τους ίδιους τζουτζέδες, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., σαράντα χρόνια στην εξουσία, και κάτι καλό να είχαν μέσα τους -που για τον λαό δεν είχαν, ούτε για την πατρίδα- το έχασαν.  

Εγιναν οι αμαρτίες τους έξις, από δεύτερη πρώτη φύση· και επιδίδονται σ’ αυτές με Συβαρίτικη βουλιμία, Αβδηρίτικη αναλγησία, βακχική μανία και Κλαζομένιο ήθος - σαν αυτό το όργιο εναντίον των ανθρώπων >>>

να μην πέπρωται να τελειώσει ποτέ. 

Απορούν πολλοί άνθρωποι κι αναρωτιούνται, μα δεν βλέπουν γύρω τους τα αποτελέσματα των έργων τους; δεν βλέπουν τι κάνουν;

Βλέπουν! διότι αυτό που κάνουν θέλουν να γίνεται. 

Είναι ολετήρες ενσυνείδητοι και ιδιοτελείς, όμως επειδή επί μακρόν χορεύουν τον χορό του θανάτου των άλλων ατιμώρητοι, δεν έχουν πλέον το αίσθημα της τραγωδίας· και σαν κοινοί κύνες, όπου μυρισθούν ανθρώπινο κρέας το ξεσκίζουν. 

Κι επαίρονται γι’ αυτό,

το διασκεδάζουν, τη βρίσκουν να τρομοκρατούν τον λαό και να τον κοροϊδεύουν. Η εκ τούτων κι άλλων ατιμώρητων φόνων αλαζονεία τους χαρακτηρίζει τον λόγο τους, είτε πρόκειται για φερέφωνα του καθημερινού συρμού που βρίζουν (με έναν εξυπνακίστικο καθωσπρεπισμό συνήθως) όποιον αμφισβητεί τα αφεντικά τους, είτε πρόκειται για πολιτικούς που υπηρετούν αυτά τα αφεντικά.

Γράφει, λόγου χάριν, το διατεταγμένο φερέφωνο για το μυαλό της κυρίας Μακρή και το βρίσκει λειψό. 

Μα πιο πολύ λειψό βρίσκει το μυαλό όσων την ψήφισαν. 

Με την ίδια αλαζονεία ο κ. Μπίστης (που έχει περάσει από σαράντα κόμματα με τον πιο ξετσίπωτο τρόπο) κατηγορεί την κυρία Μακρή ότι φεύγει απ’ το κόμμα της, χαρακτηρίζοντας μάλιστα τους ΑΝΕΛ γενόσημο της Χρυσής Αυγής. 

Με την ίδια αλαζονεία διασύρεται ο κ. Πολύδωρας, με την ίδια αμετροέπεια ο κ. Βενιζέλος χαρακτηρίζει τσογλάνια τους Συριζαίους και πάει λέγοντας, ένα λέγοντας αλαζονικό, ανήθικο και χυδαίο.

Ολα αυτά τα χρόνια αυτή η αλαζονεία υφήρπε ή, σε κρίσιμες στιγμές, γινόταν αφόρητα εμφανής. Τώρα έχει ανεβεί στον μιναρέ και δεν κατεβαίνει με τίποτα. 

 Διότι αυτή η μανιασμένη αλαζονεία είναι το τελευταίο όπλο της απελπισίας που νιώθουν όσοι καταλαβαίνουν ότι ο καιρός τους τελειώνει και ότι η λογοδοσία που θα τους ζητηθεί ζυγώνει.

Απ’ όλες τις αμαρτίες τους καμμιά δεν μπορούν να βγάλουν μπροστά, παρά μόνον την αλαζονεία. Αυτή είναι η ασπίδα πίσω απ’ την οποία μάχονται την τελευταία τους μάχη. 

Ολο και πιο σκόρπιοι, όλο και πιο ασύνταχτοι, όλο και πιο φοβισμένοι. 

Ξέρουν ότι κάθε μέρα που κερδίζουν, παρενδύοντας τις ολέθριες πράξεις τους σε τάχα αναγκαία κακά, έρχονται όλο και πιο κοντά στο τέλος τους. 

Κι αυτούς που τώρα βρίζουν τον λαό, σύντομα θα τους δείτε ικέτες στα πόδια του, ότι βεβαίως-βεβαίως δεν έφταιγαν αυτοί, ότι δεν ήταν βαλτοί, αλλά ότι άλλοι τους... βάλανε.

Κατά τον ίδιο τρόπο που βουλευτές της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ σκίζονταν στα πάνελ υπέρ του λαού, ψηφίζοντας στη Βουλή εναντίον του, κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όταν πέσει πάνω στα κεφάλια τους το έργο τους, θα ρίχνουν στάχτη στα μαλλιά τους και θα γλύφουν τον λαό επικαλούμενοι φθηνές δικαιολογίες.  

Διότι    

η άλλη πλευρά της αλαζονείας είναι η ξεφτίλα. 

Κι αυτήν την ξεφτίλα θα πρέπει να λάβουν ποινή όσοι βάψανε τα χέρια τους στα μέτρα και τα μνημόνια, στη δήωση της ίδιας τους της πατρίδας. 

Αυτοί που έπρατταν, ή ψήφιζαν ή έλεγαν έτσι, ώστε σήμερα 1.500.000 να ’ναι άνεργοι, 1.000.000 απλήρωτοι, εκατομμύρια απελπισμένοι, παιδιά που κρυώνουν και πεινάνε, γέροντες που σκύβουν το κεφάλι βουρκωμένοι.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους εσάς που είσθε αθώοι του αίματος, οι άλλοι το βλέπουν στα χέρια τους την ώρα που τρώνε, όπως η Λαίδη Μάκβεθ, την ώρα που πάνε να φιλήσουν τα παιδιά τους.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους τους άλλους, τους δοκιμαζόμενους, καλή δύναμη, καλή οργή...