‘‘Aληθώς ο Κύριος”…

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

Η Ανάσταση μπορεί να υπάρξει. Αλλά θα γεννηθεί μόνο έτσι: 

Εκ της συνεχούς μεταλήψεως των αχράντων του Ανθρώπου μυστηρίων. 

Στη «Θεία Κοινωνία» των στίχων του μεγάλου Τάσου Λειβαδίτη προστρέχουμε. 

Με την βεβαιότητα: Ότι είναι ο ίδιος ο «Λάζαρος» που έχει τη δύναμη να αναστήσει τον εαυτό του. 

Και με την ελπίδα: Ότι θα το αποφασίσει. 

Και θα σηκωθεί… >>>

 

 

«Κάτωχρος κι εξαντλημένος ο Ιησούς στάθηκε κοντά στον τάφο.
“Λάζαρε, βγες έξω”, φώναξε. 

Όλοι περίμεναν. 

Κι ο φτωχός νεκρός, 

που ένιωσε ότι εδώ στον τάφο του παίζεται η τύχη του κόσμου, 

τί να ΄κανε; 

Η γη είχε χαθεί,
πως θ΄ άφηνε χωρίς ανάσταση έναν ολάκερο ουρανό…».

*

«Αφήστε με, παρακαλώ, μια στιγμή να περάσω. 

Θα 'μαι σύντομος
όπως όλοι οι αληθινά μεγάλοι. 

Δε με ξέρετε;
Είμαι, λοιπόν, εγώ που φώναξα πριν τόσες χιλιάδες χρόνια
εκείνο το ασύγκριτο, μάταιο "νενικήκαμεν".
Εγώ που πρόδωσα τους Έλληνες σ' όλες τις μάχες, 

και τους Πέρσες σ' όλη την αιωνιότητα. 

Ακριβώς, το μαντέψατε: 

είμαι ο Λάζαρος.
Εγώ που μου φωνάξανε μια νύχτα, τέσσερις μέρες νεκρός:
Λάζαρε, βγες έξω. 

Κι ενώ ήξερα πως κανείς δε μπορούσε να μ' αναστήσει,
συμπόνεσα τόσο την ανθρώπινη ευπιστία
που σηκώθηκα». 

Χρόνια Πολλά!