Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’80… Ο θειος μου ο Νίκος, γύρω στα 80, «πετσί» κομμουνιστής, αλλά και στις αρχές του ...Αλτσχάϊμερ… Ο κόσμος του ήταν σπίτι – ΚΑΠΗ, ΚΑΠΗ – σπίτι… Στο σπίτι, γυναίκα, παιδιά, όλοι ΚΚΕ. Στο ΚΑΠΗ (…για λαϊκή δυτική συνοικία της Θεσσαλονίκης, μιλάμε), η πλειοψηφία των γερόντων ΚΚΕ…
Παντού ΚΚΕ… Τόσο ΚΚΕ, που έφτασε στις εκλογές του ’85, να λέει «…ας ψηφίσουμε και μερικοί ΠΑΣΟΚ. Το ΚΚΕ θα βγει που θα βγει (…στην Κυβέρνηση, εννοούσε), ας είναι δυνατοί κι οι σοσιαλιστές…»
Εμείς γελούσαμε με τις ατάκες του αυτές και του λέγαμε «…έχεις δίκιο, θείε» (τι να του πεις…)
ο θείος ο Νίκος είχε μεγαλώσει κι άλλο και το Αλτσχάϊμερ, είχε προχωρήσει κι άλλο…
Παρόλα αυτά, ο θείος (που είχε κάποιες εκλάμψεις) έλεγε… «τζάμπα πήγε ρε παιδί μου, αυτός ο κομμουνισμός ! τόσα χρόνια, τόσοι αγώνες, τόσες θυσίες… Πως γίνεται να κατέβει η κόκκινη σημαία από το Κρεμλίνο; Και πως γίνεται από 200 εκατομμύρια μπολσεβίκους, να μην πέσουν 100 τουλάχιστον απ’ αυτούς, να σκοτωθούν, να χαθούν μαζί μ’ αυτή τη σημαία; πως γίνεται;»
Δεν είχα φυσικά απάντηση για το θείο Νίκο (να’ ναι καλά, εκεί που είναι…)
Μόνο τον θυμάμαι μερικές φορές, αυτόν και τις απορίες του, κάτι μέρες σαν τη σημερινή, που τα ημερολόγια, «ψυχρά» και σε δυο αράδες, αναφέρουν:
«Σαν Σήμερα, 7 Φεβρουαρίου 1990: η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ, αποδέχεται την πρόταση του Προέδρου Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, να παραιτηθεί το κόμμα από τη μονοπώληση της εξουσίας, την οποία κατέχει τα τελευταία 70 χρόνια…»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου