Κυβερνητικό βήμα στο κενό

"Αν πάρουμε νέα μέτρα, πάρε μαζί και τον Τσίπρα!" 
φέρεται να είπε ο Σαμαράς στη συνάντηση με τη Λαγκάρντ, επισείοντας τον κίνδυνο της ανατροπής του ως προσωπικό διαπραγματευτικό ατού. 
Την ίδια ώρα οι φιλοκυβερνητικές κυριακάτικες εφημερίδες προεξοφλούσαν ότι βρίσκεται λύση για τη χρηματοδότηση του δημοσιονομικού κενού του 2014 με μετακύλιση μέσω εσωτερικού δανεισμού. 
Στην περίπτωση αυτή, βέβαια, θα στεγνώσει η εσωτερική αγορά, αφού οι τράπεζες θα κληθούν να αγοράσουν τα ομόλογα της μετακύλισης του δημοσιονομικού κενού.

Η χθεσινή προειδοποίηση Άσμουσεν ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτή μια τέτοια φόρμουλα παράκαμψης της χρηματοδότησης του δημοσιονομικού κενού τινάζει στον αέρα το προσχέδιο του προϋπολογισμού που είναι προϊόν ασύστολης δημιουργικής λογιστικής. 
Αποκαλύπτει δε πόσο ψεύτικο είναι και το νέο success story που επιστράτευσε προχθές ο Σαμαράς. 
Το δημοσιονομικό κενό για το 2014 υπολογίζεται σε 5-6 δισ. ευρώ. Εφόσον δεν επιτρέπεται η μετακύλισή του, τότε φαίνεται αναπόφευκτη η λήψη νέων σκληρών μέτρων και είναι κατανοητή η αγωνία Σαμαρά για το "φάντασμα του Τσίπρα".

Υπό το πρίσμα του διαγραφόμενου αδιεξόδου στις συζητήσεις με την τρόικα μπορεί να εξηγηθεί και η επίμονη αναβίωση της στρατηγικής της έντασης από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. 
Ο Σαμαράς δεν μπορεί να πουλήσει success story, όχι μόνο διότι ο λαός δεν ζει σε "χαμένο παράδεισο", αλλά και γιατί ο πρωθυπουργός δεν έχει εξασφαλίσει τις πλάτες της τρόικας. 
Μπορεί, όμως, να προκαλέσει κλίμα πολιτικής ανωμαλίας και τεχνητή ελλειψη πολιτικής σταθερότητας, επιτιθέμενος στον ΣΥΡΙΖΑ και συκοφαντώντας κάθε πολίτη που αντιστέκεται στο Μνημόνιο σαν ταραξία και εξτρεμιστή.

Αυτό που ενδιαφέρει τον Σαμαρά είναι η προκαταβολική συκοφάντηση των κοινωνικών αγώνων και η μετακύλιση της πολιτικής ευθύνης στην κοινωνία για τις αντιδράσεις, ακόμη και για τα ξεσπάσματα, που προκαλεί η κυβερνητική πολιτική. 
Η επιμονή στα Μνημόνια παράγει βία. Μήπως δεν είναι βία η ανεργία, η νομοθεσία εκτάκτου ανάγκης, η κρατική καταστολή; 
Ακόμη και οι συμπεριφορές βίας στις οποίες οδηγούνται αρκετοί πολίτες από την απόγνωση ή από την κρίση πολιτικής εκπροσώπησης έχουν ως αιτία τη βίαιη κυβερνητική συμπεριφορά.

Ενόσω η κυβέρνηση θα βρίσκεται αντιμέτωπη με τα αδιέξοδα της πολιτικής της και δεν θα μπορεί να εξασφαλίσει την "απεριόριστη κατανόηση" των πιστωτών, διότι θα καταγράφεται η κρίση νομιμοποίησης και οι κοινωνικές επιπτώσεις της, η βιαιότητα της κυβερνητικής ρητορικής περί "βίας" θα αναπαράγει τις συνθήκες της πολιτικής κρίσης και την αποσταθεροποίηση. 
Με εχθρό τον λαό δεν μπορεί να κυβερνήσει καμία κυβέρνηση, τουλάχιστον σε συνθήκες τυπικού κοινοβουλευτισμού.
Αυτή η υφέρπουσα πολιτική αποσταθεροποίηση, την οποία πυροδοτεί ο Σαμαράς, απειλεί να καταπιεί και τον ίδιο. 
Οι επικοινωνιακοί σχεδιασμοί για εκλογές το 2016 διαβάζονται ως παρηγοριά στον άρρωστο, λίγο πριν βγει η ψυχή του ή ως καπνός για αιφνίδιο αντιπερισπασμό. 
Ό,τι και αν συμβεί, δεν θα χρειαστεί, τέλος, ο Τσίπρας "να πάει μαζί με τον Σαμαρά". Διότι απλούστατα δεν θα υπάρχει πολιτικά ο Σαμαράς!